ابراهيم عطية بتة بذمتهم ، و نفذت و سلمت لهم و لاعقابهم فمن آذاهم آذاه الله و كتب و شهد عتيق بن ابى قحافه و عمر بن الخطاب و عثمان و كتب على بن بوطالب و شهد » . مؤلف عيون التواريخ گويد : عينا همين طور بود « بو طالب » الف نداشت و « ابى قحافه » الف داشت ، و چرم قرمز پوسيده بود . بعضى علماى متأخر نيز اين نوشتهء منسوب به پيغمبر ( ص ) و منسوب به خط على ( ع ) را ديده و بر درستى آن توافق كرده‌اند و يك نسخه به خط ابن فضل الله عمرى صاحب مسالك الابصار فى ممالك الامصار « 1 » كه در آن مىگويد : به سال 745 به زيارت بيت المقدس و شهر خليل رفتم و از ناصر الدين محمد بن الخليلى التميمى درخواستم نسخهء وقف تلّ خليل و عطيه نامهء حضرت را به من ارائه نمايد . به سرعت اجابت نمود ، و متن نوشته اين بود : « بسم الله الرحمن الرحيم هذا ما انطى محمد رسول الله لتميم الدارى و اخوته جرون و المرطوم و بيت عينون و بيت ابراهيم و ما فيهن نطيته بته بذمتهم و نفذت و سلمت ذلك لهم و لاعقابهم ، فمن آذاهم آذاه الله فمن آذاهم لعنه الله شهد عتيق بن ابو قحافه و عمر بن الخطاب و عثمان بن عفان و كتب على بن بو طالب و شهد » . « ابو قحافه » و « بو طالب » به همين صورت بود و ضميمهء اين فرمان ، دست خطى از المستضيء بالله ( 566 - 575 ) خليفهء عباسى است كه بر درستى سند گواهى داده است و مكتوب منتسب به پيغمبر ( ص ) در جعبه‌اى پيچيده با پارچه سياه پنبه دوز از حرير آستين جامهء خليفهء مذكور و آسترش از كتان سفيد بوده كه ابن فضل الله عمرى به دقت وصف كرده است . صورت دست خط المستضيء بالله چنين است : « الحمد لله نسخة كتاب رسول الله الذي كتبه لتميم الدارى و اخوته سنة تسع من الهجرة بعد منصرفه من غزوة تبوك فى قطعة اديم من خفّ امير المؤمنين على ( ع ) و به خط نسخته كهيئته رضى الله عنه » . اين شايد درست‌ترين روايت از اين فرمان باشد ، و الله اعلم . اين اقطاع در دست خاندان تميم دارى بوده كه تا امروز استفاده مىكنند و در شهر خليل ساكن‌اند و « الدّاريه » ناميده مىشوند . ( 1 ) گويند يكى از واليان بيت المقدس بر آل تميم تعرض كرد . دعوى نزد قاضى ابو حاتم هروى حنفى بردند و سند خود را ارائه كردند . قاضى گفت : اين نوشته لازم الاجراء نيست ؛ زيرا پيغمبر ( ص ) چيزى را به اقطاع تميم داده كه مالك نبوده است . پس والى از فقها فتوا خواست . ابو حامد غزالى كه آن موقع در بيت المقدس بود گفت : اين قاضى كافر است ؛ زيرا پيغمبر ( ص ) فرمود : « زويت لى الارض كلها ؛ همه زمين براى من فراهم آمد » . و نيز آن حضرت كاخهاى بهشت را مىبخشد ، و عطاى او صدق و حق است . بدين گونه ، قاضى و والى رسوا

--> ( 1 ) . ابن فضل الله عمرى ، شهاب الدين احمد بن يحيى ، مسالك الابصار فى ممالك الامصار ، ج 1 ، ص 173 .